Vso.waarbenjij.nu
Ervaringenverhalen
-
-
9 uur geleden door ellenpool..- Op de motor van kratermeer ...
- Feit is dat ik hier in Cambodja veel mee maak; dagelijkse dingen, werk gerelateerde dingen, verhalen van mede VSO’ers meevoel en meeleef, reisjes maak en zo meer. Het gekke is dat ik in NL ook veel mee maakte, maar daar kon ik elk gewenst moment elk gewenst verhaal delen met elk gewenste persoon. Ook dat kan nu ik in Cambodja ben. Waar het niet dat het op een andere manier en minder frequent gebeurt. Gevolg is dat ik – zodra ik een blog schrijf – moet kiezen waar ik over ga schrijven, het onderwerp dat ik besluit nog even niet te beschrijven loopt het risico vergeten te worden en zo niet vermeld te worden op mijn blog… Tja, misschien moet ik ook voor mijn blog een administratie map bij houden…
Goed, als ik terug kijk op de afgelopen twee weken staat toch echt met stip op nummer 1 ons reisje naar Ban Lung, de hoofdstad van Ratanakiri. Voor de goede orde: Ratanakiri is een provincie in het Noord Oosten van Cambodja en grenst aan Laos en Vietnam. Ratanakiri staat bekend om de groene, heuvelachtige omgeving, kratermeren en de inheemse bevolking. Voor mij staat Ratanakiri ook gelijk aan een bezoek aan mijn voormalige kamergenoot Anna. En ook aan een twee-dagen durende reis…
Vanuit Samraong ben ik met de bus via Sisophon (waar Andy in is gestapt) naar Phnom Penh gereden. Zo’n 10uur later aangekomen in Phnom Penh hebben we samen met Gordon onwijs lekkere pasta in een restaurantje in de stad gegeten om vervolgens naar bed te gaan, om 5uur weer op te staan en na een busrit van ongeveer 9uur bij Anna voor de deur uit te stappen.
De reis van Samraong naar Ban Lung is – behalve lang – ook leuk om te maken. Duidelijk wordt hoe groot het land is en daardoor hoe groot de verschillen zijn tussen de gebieden. Oddar Mean Chey is droog, uitgestrekt, plat, dor en stoffig – Ratanakiri is groen, heuvelachtig en fris.
Het plan was om in ieder geval één dag motors te huren en op pad te gaan en verder zouden we wel zien.
De zaterdag van aankomst hebben we niet veel anders gedaan dan bij gekletst onder het genot van een koud biertje en popcorn (home made door Andy). Tijdens onze borrel was de beslissing al snel genomen dat we de volgende dag motors zouden huren en de omgeving zouden gaan verkennen. Van te voren hadden we al afgesproken dat Andy alleen op een motor zou rijden, dat Claire bij Anna achterop zou gaan en dat Gordon bij mij achterop zou gaan – dankzij mijn oefening met Steef en Tes achterop was dit peanuts!! Na een gezellige avond in spijkerbroek en T-shirt met lang mouw – beide vanwege de kou – zijn we ons bed – met deken – in gedoken om de volgende ochtend vroeg op pad te gaan.
We hebben verschillende wegen, weggetjes, steegjes en paden gehad. En het was GAAF!! Het was echt enorm gaaf om zo met z’n 5en deze motortocht te maken!! Onze stops bestonden voornamelijk uit duiken in kratermeren en het zwemmen onder watervallen! Wat een tocht! En wat een provincie!
Ook deze avond hebben we lekker geborreld, spelletjes gedaan en gewoon heerlijk op het balkon met z’n 5en gezeten.
De tweede dag hebben we wat rustiger aan gedaan, uitgebreid ontbeten, de markt bezocht, boodschappen gedaan en zo meer. In de middag zijn Anna, Gordon, Clare en ik naar een voetbal wedstrijd geweest: de finale van de provinciale competitie. Spetterend was het niet, maar gezellig wel! Bij aankomst terug thuis besloten we spontaan nog even naar het meer te rijden voor een duik in het kratermeer: dat dit kan hier! Zo lekker! Het meer is overigens echt een krater meer: 750 meter doorsnede en 55meter diep! Ondanks dat ze er schijnen te zijn, heb ik gelukkig geen slangen gezien!
In de schemer zijn we terug gereden, zijn we wat gaan eten en hebben we vervolgens guacamole gemaakt (Ratanakiri is DE provincie van avocado’s), popcorn gepopt (Andy) en brownies gebakken (guess who… :)).
Tussen aankomst en vertrek hebben we veel gezien, gedaan, gegeten, gekletst en spelletjes gedaan. Het is heerlijk een weekend samen geweest te zijn en het is duidelijk dat we met z’n 5en een prima clubje vormen; we hebben het gezellig, het samenzijn verloopt erg natuurlijk en mede hierdoor zal het naast een fijn vriendenclubje ook een fijn vangnet zijn in Cambodja!
Intussen ben ik weer terug in Phnom Penh waar ik nog de hele week verblijf voor een workshop en een groot seminar; hier meer over in de volgende blog wanneer ik ook wat meer over mijn werk zal vertellen. Naast de werk gerelateerde bezigheden heb ik veel vrije tijd deze week. Ik ga dus Phnom Penh nog wat verder ontdekken op mijn fietsje, zal regelmatig met Gorden en Clare iets gaan doen (gisteravond zijn we naar de welbekende beweeguurtjes in het park geweest, supergaaf en gaan we zeker vaker doen!) en er staan enkele afspraken gepland met andere VSO’ers uit de stad. Het belooft een gezellig weekje te worden in de grote stad!
Liefs!
PS: om maar even in de reisstemming te blijven; de gedachte nu is:
- Een weekend Bangkok 15 t/m 18 juni
- Halverwege oktober 2 weken (!) een motor(!)tocht door Vietnam en Laos met daarbij een paar dagen kajakken – hopen dat dit gaat lukken!
-
-
- 2 dagen geleden door hettyinrw..
- Weer "thuis"..
- Lieve allemaal,
Dit weekend ben ik voor het eerst sinds drie weken weer ‘thuis’ in Gitarama. De maand april heb ik bijna helemaal besteed aan de Time Management trainingen en een 5 daagse workshop, samen met mijn collega VSO/ ELA ers.
De workshop had ten doel vorm te geven aan de zg. Education Leadership Advisers Toolkit, die wordt uitgegeven ten behoeve van de nieuwe lichtingen VSO/Ela ers.
Eens in de zoveel tijd moet die toolkit vernieuwd worden omdat opvattingen maar ook omstandigheden veranderen en nieuwe inzichten verwerkt moeten worden. Bovendien hopen we met z’n allen dat de Rwandese teachers iets opsteken van al onze trainingen en dat er ook aan het niveau van de trainingen iets veranderd moet worden. Maar het gaat met kleine stapjes.
Bij deze workshop was voor mij een rol inde zijlijn weggelegd, want mijn Engels is niet van het niveau, die voor deze ‘toolkit’ vereist is. Daarvoor wordt er teveel jargon gebruikt. Maar voordat het zover is, dat alles op papier staat, wordt er heftig ‘gebrainstormd’ en dat is erg leuk met zo’n stel gelijkgestemde en gedreven mensen.
Omdat het voor de meesten te ver is om steeds iedere dag heen en weer te reizen, vestigden wij ons voor een week in een guesthouse in Kigali. Jullie moeten je zo’n guesthouse voorstellen als een eenvoudig hotel, schoon maar niet luxe. Dit guesthouse heeft een buitengewoon vriendelijke staf, die heel erg meewerkte om het voor ons zo aangenaam mogelijk te maken. Zo hing de hele bovenveranda vol met grote vellen flap-over papier waarop voortdurend allerlei ideeën werden opgeschreven, doorgekrast en opnieuw geformuleerd en konden we ook overdag over de eetzaal beschikken als het op het balkon te warm werd.
We hielden er behoorlijk het tempo in en aan het eind van de week was de ruwe vorm van de toolkit zo goed als klaar en konden we terugkijken op een inspannende maar heel bevredigende werkweek.
Overigens, de prachtige avonden werden aangenaam doorgebracht met een koud biertje en een lekkere maaltijd!
Omdat we aansluitend op deze werkweek een driedaagse training in het district Musanze (in het gorillagebied} voor de boeg hadden, vertrokken we met z’n drieën (Karen, Jane en ik) op zaterdag in alle vroegte naar Ruhengeri. Vanuit Gitarama is dat ongeveer 2 ½ uur met de bus de bergen in. Je stijgt vrij snel van 1200 meter (Kigali) naar 2500 meter en dat gaat voor sommige buspassagiers niet helemaal ongemerkt. Omdat Rwandese buschauffeurs de haarspeldbochten met veel enthousiasme nemen en niet ieders maag daarop berekend is, gebeuren er soms minder prettige ‘ongelukjes’. Tussen Karen en mij in zat op de achterbank een Rwandese dame die het halverwege de rit erg te kwaad kreeg. Ik had geluk maar Karen kwam er niet zonder kleerscheuren vanaf. Aangekomen in Ruhengeri en in het huis van Jane, waren een douche en schone kleren bepaald geen luxe!
De TMT training deden we met z’n drieën. Deels omdat het gezellig is en heel stimulerend maar ook omdat Jane na de grote vakantie Karens plaats gaat innemen; Karen’s placement zit er dan op en zij vertrekt eind augustus weer naar huis, naar Schotland.
Het was een bijzonder prettige en stimulerende training met zo’n 20 headteachers uit Jane’s district. Half mei ga ik terug naar Musanze om samen met Jane de training te geven voor de Sector Education Officers (SEO ‘s) in haar district en in juni volgt deze zelfde training voor de SEO’s in mijn eigen district Kamonyi.
Na deze inspirerende maar ook inspannende trainingsdagen was er tijd voor ontspanning. Opnieuw de bus in richting het zuid-oosten, naar een district dat gelegen is aan de Rwandees- Tanzaniaanse grens: Kirehe. Daar woont John, ook een VSO volunteer. Hij is al meer dan twee jaar in Rwanda en heeft pas geleden nog een jaar bijgetekend.
Zijn grote hobby is “Imigongo” en hij was bereid, samen met de dames van de Imigongo coöperatie, die kunst met ons te delen. Imigongo is een typisch Rwandese kunstvorm, die ongeveer 150 jaar geleden is ontstaan. Met een mengsel van koeienpoep, houtskool en aarde maak je een kleiachtige substantie en je brengt dat in dunne richels aan op een stevige (meest houten) ondergrond. Als het goed gedroogd is, schuur je het op met fijn schuurpapier en daarna kun je het schilderen. Er zijn twee soorten Imigongo: traditioneel en de meer vrije kunstvorm.
Het waren twee heel boeiende dagen; aan de onmiskenbare koeienpoepgeur ben je gauw gewend (het is belangrijk om korte nagels te hebben), maar de techniek is echt niet gemakkelijk. En bovendien liet de zon ons een beetje in de steek zodat de werkstukken niet snel genoeg konden drogen. Maar het was enorm gezellig (we waren uiteindelijk met z’n zessen) en een welkome afwisseling na al dat time management gebeuren.
En bovendien, door onze bijdrage aan de coöperatie steunden we deze groep wilskrachtige vrouwen; de groep is namelijk opgericht door weduwen van slachtoffers van de Génocide en inmiddels hebben hun dochters zich bij hen aangesloten. Door de verkoop van de Imigingo schilderijen proberen zij in hun levensonderhoud te voorzien en dat lukt!
Na de Imigongo ervaring vertrok ik weer naar Gitarama, maar alleen om mijn noodzakelijke was te doen en alles weer te herorganiseren voor de volgende training sessie, ditmaal in Gyangugu, in het zuiden van het land. Cyangugu ligt schitterend aan het Kivoomeer, vlak bij de brug die Rwanda met Congo verbindt. Vanwege de onzekere politieke situatie in de Congo is het voor ons niet toegestaan om er heen te gaan, maar het is wel een prachtig gezicht de hoge bergen van de Congo aan de overkant van het meer te zien liggen.
Cyangugu is een typische grensplaats. Veel mensen uit de Congo trekken dagelijks heen en weer om allerlei handel te drijven en je ziet er dan ook heel veel verschillende typen mensen. Het is er altijd druk en levendig en je kunt er prachtige wandelingen maken met voortdurend heel spectaculaire uitzichten.
Ik was uitgenodigd om de training te geven door de VSO manager van een Engelse hulporganisatie, Rwanda Aid, die in deze streek een aantal projecten heeft. Zo hebben zij een straatkinderenproject, een boerderijproject en twee scholen voor meervoudig gehandicapte kinderen. Twee van onze VSO ers zijn daar gedetacheerd; Christine werkt met de gehandicapte kinderen en Mary is de manager van de overige projecten en leidt de toekomstige algemeen manager op. Het is de bedoeling dat de Rwandese staf over een aantal jaren de leiding van deze hulporganisatie gaat overnemen en dat VSO zich terugtrekt. Dit is het uiteindelijke doel van álle ontwikkelingshulp.
Omdat ieder staflid één onderdeel van de projecten voor zijn of haar rekening neemt en ook de financiën en de logistiek door Rwandens gedaan worden, is efficiënt samenwerken heel noodzakelijk. Vandaar de TMT.
We hebben genoten! Het was voor mij de eerste keer dat ik deze training alleen gaf en dat was best wel spannend. Maar de groep was niet zo groot (10 personen) en het was vanaf het eerste moment genieten. Voor deze club was het de eerste keer dat ze op deze manier getraind werden en het was een geweldig avontuur voor hen. En ik vond het werkelijk een voorrecht om met ze te kunnen werken. Ze waren zo gemotiveerd en enthousiast dat voor hen de training nog wel een week langer had mogen duren.
Iedere morgen waren ze op tijd aanwezig, de mobiele telefoons gingen uit, iedere avond werd het huiswerk gemaakt en ondanks de taalbarrière deed iedereen zijn/haar uiterste best om zich alle, soms moeilijke oefeningen eigen te maken. Ze verdeelden hun groepjes zo, dat er minstens één goed Engels sprekende deelnemer bij zat, die het dan weer in het Kinyarwanda vertaalde; en soms hielp het als ik ook af en toe de lesstof in het Frans uitlegde.
Na drie dagen hard werken was de training voorbij en sloten we het af met een gezellige lunch en de uitreiking van de certificaten.
En een training hier in Rwanda is niet compleet zonder de gebruikelijke groepsfoto in de prachtig gelegen tuin van het Education Center.
De maand april is voorbij, de maand van rouwen en gedenken. Maar de honderd dagen zijn nog niet om; overal vormen zich groepen mensen, die in hun eigen ‘umudugudu’ (kleine gemeenschap) de gebeurtenissen herdenken die op enig moment in die honderd dagen hebben plaatsgevonden. Omdat de génocide als een golf over het land is getrokken, is dat voor elke plaats verschillend. Pas aan het eind van juni 1994 bedaarde de verschrikking.
In het hele land zie je paars met witte spandoeken die herinneren aan die vreselijke periode. Een oproep om te gedenken maar ook om naar de toekomst te kijken en samen er voor te zorgen dat het nooit meer gebeurt.
Deze brief wil ik eindigen met een nieuwe ‘rubriek”: Portretten
Elka maand een portret van iets of iemand, wat aansluit bij de brief. Deze eerste keer:
“Wachten”
Ze staat er bijna elke morgen, op de glooiing van de heuvel. Ze heeft een strategische plek uitgezocht. Vanaf dat punt kan ze de ‘main road’ naar twee kanten in de gaten houden, de ene kant naar het westen, naar Gitarama en de andere kant van de weg die naar Kigali gaat.
Ze is niet zo jong meer, maar haar leeftijd is moeilijk te schatten. Ze is erg mager en heeft meestal geen schoenen aan.
Als ik haar passeer, draait ze haar rug naar mij toe en trekt een van de vele lappen die ze heeft omgeslagen, met een nukkig gebaar over haar hoofd.
Maar dat doet ze niet omdat ik een muzungu ben; ze wil zich door niemand laten afleiden. Voor haar is maar één ding belangrijk: de weg.
Want áls ze komen, dan komen ze over de weg. Vanuit het zuiden of vanuit het westen,d at is niet van belang. Áls ze maar komen. En áls ze komen, is zij de eerste die ze begroet. Dan zal ze, hoe moeizaam ook misschien, de heuvel afhollen, haar armen wijd uitgespreid.
En ze zal huilen en lachen tegelijk, omdat ze eindelijk zijn gekomen, de kinderen waar ze al zo lang op wacht, al bijna 18 jaar.
Straks is het weer april, dan gaat haar land, Rwanda, weer herdenken. Dan worden er overal bijeenkomsten en gebedsdiensten gehouden.
Maar zij doet daar niet aan mee. Want herdenken doe je alleen de doden. En dat geldt niet voor haar.
Ze komen, ze komen beslist, als ze maar lang genoeg wacht, als ze maar geduld heeft.
En áls ze komen, is zij de eerst die hen verwelkomt.
Ooit komt die dag….
Hetty
-
-
- 1 Week geleden door franksoree
- So It Begins
- Donderdag 10 mei, mijn laatste werkdag voordat ik een halfjaar ga werken voor VSO, aan de klimaatveranderingseffecten in Ethiopië.
Spannend is het. En ondanks dat ik de teller op nog vijf dagen tot het echte vliegen zie staan, voelt het nog onwerkelijk dat ik volgende week rond deze tijd aan het avontuur, het VSO project begonnen ben!
Wat ga ik doen? Mijn taak zal bestaan uit het vaststellen van specifieke klimaatveranderingseffecten in Ethiopië en het ontwikkelen van een strategie om deze effecten te verkleinen. Ik stel me voor dat ik dat kan doen door het benadrukken van of focussen op samenwerking met bepaalde (lokale) NGO’s en het zoeken naar specifieke vaardigheden bij de werving van vrijwilligers om in Ethiopië in te zetten. Dit is natuurlijk een fantastisch ‘enhancing society’ project en kijk erg uit naar het ontmoeten van Ethiopische NGO’s, mensen van het ministerie van onderwijs en gezondheidszorg, landbouworganisaties en het zal natuurlijk een bijzondere culturele ervaring worden.
Binnenkort de eerste post vanuit Addis Ababa hier!
Meer info over VSO: check de website: www.vso.nl.
-
-
- 2 weken geleden door ellenpool..
- Ik weet, ik weet, wat jij n...
- Ik zou dit stukje in het Khmer kunnen schrijven; goede oefening voor mij en leuke puzzel voor jullie! Echter, ik realiseer me dat het voor jullie waarschijnlijk onbegonnen werk is aangezien ik het in mijn fonetiek zou schrijven en dit lastig googlen wordt. Ik ben van plan om ooit Khmer te leren schrijven en lezen, echter op advies van Chorvouth ga ik mij eerst nog wat meer focussen op het spreken en luisteren.
Goed, hier mijn eerste serie: “ik weet, ik weet, wat jij niet weet, maar ik wil graag met je delen dat…”:
(om maar niet de veel gebruikte ‘wist-je-datjes’ toe te passen, maar toch eigenlijk hetzelfde effect na te streven)
-…Choeung (meteen hierover duidelijkheid: haar familienaam is Sok, haar voornaam is Choeung; voluit heet zij dus Sok Choeung, maar Choeung is voldoende) mijn was doet, zodat zij extra inkomsten heeft en ik mijn knokkels er niet aan kapot was. De keren dat ik het wel zelf doe, was ik mijn kleding in regenwater!
-…ik hier bijna geen vlees eet, maar wel redelijk wat eieren; eendeneieren wel te verstaan! Deze zijn in grote getalen verkrijgbaar en goedkoper dan kippeneieren. Eendeneieren zijn iets groter dan kippeneieren, altijd wit van buiten en hebben een hardere schil dan kippeneieren. Naar mijn diëtistische kennis zijn eendeneieren vergelijkbaar met kippeneieren, waar het niet dat een eendenei ongeveer 70gram weegt en een kippenei gemiddeld 50gram en ik daarmee dus alle vitaminen en mineralen net iets meer binnen krijg dan wanneer ik een kippenei zou eten.
-…ook hier kinderen een naam bij geboorte krijgen, maar dat je vaak ‘koon’ geroepen hoort worden. ‘Koon’ betekent kind; zo gek deden mijn mam en ik het dus nog helemaal niet in NL!
-…hier inderdaad veel mensen (met name vrouwen en kinderen) continue in hun pyjama lopen. Ik heb ontdekt dat het best comfortabel is dus doe af en toe met hen mee.
-…er hier veel brood verkrijgbaar is: witte stokbroodjes wel te verstaan (overblijfsel van de Franse kolonisatie). Er zijn drie soorten stokbrood te vinden: wit, slap brood – gelig, zoet brood – en stevig, zuurdesem-achtig brood. Daarnaast zijn er nog varianten te vinden met bosuitjes, gember en andere (ondefinieerbare) producten.
-…een westerling hier ‘Barang’ wordt genoemd. Barang is officieel Frankrijk en daarmee noemen ze dus elke westerling een Fransman, ze begrijpen echter natuurlijk wel dat niet elk Westers persoon uit Frankrijk komt.
-…ik hier haast elke dag wel een keer met mijn bezem door het huis ga: na elke nacht liggen er hier verscheidene ‘gecko-poepjes’ en neergestorte kevers die vervolgens aangevallen worden door mieren.
-…ik het water uit de kraan filter om vervolgens te gebruiken bij het koken – ik zou het na filteren veilig kunnen drinken maar het smaakt erg naar grondwater. Daarom koop ik drinkwater in 20L flessen bij mijn buurman. Tandenpoetsen doe ik wel gewoon met (ongefilterd) kraanwater.
-…ik voor het halen van mijn boodschappen kan kiezen tussen twee markten: de grote en de kleine markt. Het verschil: de grote markt is groter in oppervlakte alsook in aanbod, is iets goedkoper, is iets anoniemer (voor zover dat kan als enige ‘Barang’ in het dorp), ligt centraal en daarmee vlak bij de bank, het kokosnootmeisje en mijn ‘geld-wissel-familie’. De kleine markt is in alles kleiner en daardoor voor mij ook gezelliger om naar toe te gaan, ze kennen mij daar intussen al en weten voor welke groenten- en/of fruitsoorten ik naar wie ga.
-…ik bij het slapengaan de contouren van een kokosnootboom zie door mijn raam en met een beetje geluk een enorme sterrenhemel.
-…mensen mij af en toe vragen of ik het niet erg vind dat ik ‘zwart’ word door de zon, dit wordt mij met name gevraagd door een groepje van 3 oudere vrouwen op de kleine markt.
-…de meeste vrouwennamen in Cambodja beginnen met S’rai, wat ‘vrouw’ betekent.
-…de regen hier plotseling kan opkomen en je dan letterlijk door je huis moet rennen om alle luiken dicht te krijgen voor het binnen ook een plensboel is. Gelukkig is het donkerder worden van de lucht en de eerste flinke wind vaak een voorteken.
-…ik met alle liefde een kokosnoot leeg drink; niet duur, gezond en lekker! Ik heb al een ‘kokosnoot-meisje’ in het dorp waar ik regelmatig naar toe ga (1 tot 2 kokosnoten per dag is helemaal zo gek nog niet). Waar ik in NL het mandje voor op mijn fiets vulde met boodschappen van de AH, vul ik nu het mandje van mijn fiets met kokosnoten (er passen er 2, maximaal 3 in). Het kokosnootmeisje (Ghonden) weet intussen dat ik ze mee wil nemen naar huis en dat ik er geen plastic zakje omheen hoef. Het verschil tussen mee nemen naar huis en daar opdrinken is voor hen de manier van ‘open hakken’. In het geval van daar opdrinken gaat het ‘kapje’ van de kokosnoot en ontstaat er zo een gat voor het rietje. In het geval van thuis op drinken wordt het kapje er zorgvuldig afgehakt zodat je thuis je rietje slechts door het laatste ‘vliesje’ hoeft te steken en zo kan genieten van het gezonde water!
-…Samraong door enkele bewoners ook wel ‘5-minute-town’ wordt genoemd. Ik denk dat dit voldoende zegt over de grootte ervan.
-…ik naast mijn 20 vakantiedagen ook ongeveer 22 nationale feestdagen per jaar vrij ben. De meeste regeringskantoren en scholen houden alle nationale feestdagen aan waardoor ook ik er dus heel wat heb. Al deze dagen zijn op door-de-weekse-dagen aangezien een feestdag welke in het weekend valt alsnog als vrije dag opgenomen mag worden op de eerst volgende werkdag daarna. Het zijn er dus heel wat en met name in deze periode van het jaar.
-…mijn eerste sampot in de maak is! Een sampot is een traditioneel Cambodjaanse rok, deze wordt omgeslagen (ik krijg drukknoopjes omdat westerlingen de truc van het omslaan schijnbaar niet onder de knie krijgen), is van een sjieke stof en komt tot de grond.
-…kippen, koeien, kalkoenen, honden, varkens en meer loslopend wild overal te vinden is. Als het etenstijd voor de kippen van de buurvrouw is, staat zij buiten een soort kippengeluid te maken waar alle kippen op af komen en om vervolgens aan te vallen op het eten!
-…de eerste post binnen is! De taxi chauffeur welke rijdt tussen Sisophon en Samraong kwam de helm voor Chorvouth brengen: daarop geplakt zat een enveloppe met mijn post! Aan de ‘post-paal’ hangen dus de eerste kaarten!!! Superleuk; pap, mam en Femke!
-…als ik post wil sturen, ik eigenlijk niet goed weet hoe dit te doen vanuit Samraong. Ik zal daarom – als ik post te versturen heb – dit op het postkantoor in Phnom Penh af moeten geven. Don’t keep your hopes up voor Cambodjaanse post, want ik heb nog geen idee hoe vaak ik in Phnom Penh zal zijn… Maar in twee jaar tijd zal dat echt af en toe wel voorkomen!
-…ik tegenwoordig mijn warm eten in de middag eet en dan ’s avonds nog ‘slechts’ wat vers fruit eet.
-…ik tegenwoordig met mijn groene mand naar de markt ga om de hoeveelheid plastic zakjes in mijn huis te reduceren: alles wat je op de markt koopt gaat in plastic zakjes en dus kom je elke keer thuis met een enorme hoeveelheid zakjes. Intussen weten de meeste wel dat ik geen plastic zakje om mijn groente en fruit hoef, maar dat het gewoon rechtstreeks in mijn mand mag.
-…ik nog geen versiering aan mijn motor en/of fiets heb: moet ik maar eens werk van gaan maken!
-…ik mijn tweede tripje ‘in eigen land’ gepland heb staan! De eerste was natuurlijk met Steven en Tessa, de tweede zal mij half mei voor een paar dagen naar Ratanakiri brengen! Onwijs veel zin in en de reiskriebels borrelen flink; who knows wat ik allemaal vanuit Samraong ga bezoeken de komende 2jaar!
-…ik dagelijks gemiddeld twee keer mijn koude douche trotseer: in de ochtend en in de avond. Voor Cambodjaanse begrippen is dit weinig… In de avond is dit ofwel om al het zweet er even af te spoelen, ofwel om alle DEET er af te werken (er komen langzaam aan meer muggen nu het vaker regent).
-…het in Cambodja niet vreemd is om bliksem en donder te hebben, zonder regen.
-…alle mee gekregen cadeautjes, herinneringen en kaartje een plekje in mijn huis hebben gekregen.
-…Chorvouth aan de overkant van de straat blijkt te wonen! Wist ik veel! Het blijkt dat hij als familie voor Choeung is. De twee families bezoeken elkaar dan ook regelmatig, echter ik kreeg de indruk dat Chorvouth niet meer bij Choeung langs is geweest sinds ik er woon. Intussen heb ik hem moeten vertellen dat hij echt niet achterom naar haar en de kinderen toe hoeft te lopen, maar gewoon door de poort kan komen!
-…ik de eerste elektriciteitsrekening binnen heb! Leuk, want: je komt terug van werk en er hangt een briefje vastgeplakt aan de buitenmuur van je huis, dit briefje is de rekening. In mijn geval verteld de rekening mij dat ik 60 kilowatt heb gebruikt wat mij 510 Bhat kost. Want ja, de elektriciteit komt van een Thais bedrijf dus betalen we in Thaise Bhat. Ik ga dus eerst naar de markt om mijn Cambodjaanse Riel te ruilen tegen Thaise Bhat. Vervolgens geef ik dit geld aan Choeung. Ik geef het aan haar omdat het huis op haar naam staat en daarmee de rekening ook. Zij gaat vervolgens met het geld naar de bank en betaald bij de bank de rekening. Doe je dit niet op tijd (de rekening kwam woensdag 2 mei binnen en moet voor 10 mei betaald zijn), dan betaal je geloof ik 100 Bhat extra. Om je een idee te geven: 510 Bhat is ongeveer $16 (€11,-) en hiervoor draait mijn koelkast dag en nacht (ik overweeg hiervan – zodra deze leeg is – de stekker eruit te trekken aangezien ik volgens mij goed zonder koelkast kan en het gevoel heb dat deze nu voor niets tot vrijwel niets staat te loeien), heb ik van 18.30 tot uiterlijk 21.00uur licht aan (netjes licht weer uit als je ergens niet bent) en laad ik mijn telefoon en laptop op.
-…er zo af en toe een laadbak zand in de gaten in de weg wordt gedaan, zodat de kuilen nog enigszins te berijden zijn.
-…het best lastig te bedenken is wat wel en niet thuis hoort in mijn “ik weet, ik weet, wat jij niet weet, maar ik wil graag met je delen dat…”, horen gehoor- en spraakverwarringen als:
o Zei die man die net op de fiets voorbij kwam nu echt ‘you’re fat?’ Of was het Khmer?
o Heeft hij (Chrovouth) het nou echt over een kindje dat geobstipeerd is? (‘When the child can not shit’). Volgende keer moet ik hem maar even vertellen dat hij daar wellicht beter een ander werkwoord voor kan gebruiken.
er wel of niet bij horen… En of het nu wel of niet de moeite van vermelden waard is dat ik mijn emmer eerst moet vullen voor ik de wc door kan spoelen; de mieren mij altijd weten te verrassen door hun plotseling opkomst (maar me – nog – niet heel erg irriteren); ik terug heb moeten gaan met mijn zojuist bijgemaakte sleutel van kantoor, omdat deze niet paste en ik vervolgens 15 minuten heb zitten toekijken of meneer met gewoon flink bijvijlen de sleutel passend maakte zoals een dekseltje op een potje; mijn vlecht intussen 10cm is en ik dus nog 18cm te gaan heb (deze moet 28cm zijn bij terugkomst in NL wil ik deze kunnen doneren voor een stichting waar ze er pruiken van maken voor kinderen die chemotherapie ondergaan); ik de eerste keer dacht dat diegene aangeschoten was toen ik zag dat zij haar telefoon verkeerd om vast hield tijdens het bellen, intussen weet ook ik dat de luidspreker aan de achterkant zit dus gebruik ik mijn telefoon ook 'verkeerd om'; ik intussen velen namen heb: behalve Ellen en Hellen zijn er nu ook Bong S’rei (zus), Sampoah (de lachende/de vriendelijke) en Len; ik Choeung kennis heb laten maken met een thermometer en zij sindsdien elke ochtend even komt kijken hoeveel graden het is; ik – op moment van schrijven – 2 actieve en 23 non-actieve muggenbulten op mijn rechter onderbeen heb en 5 actieve en 21 non-actieve muggenbulten op mijn linker onderbeen… Ik weet niet of het er thuis hoort, of het typisch is en daarmee vermeld moet worden in deze update. Ach, het kan geen kwaad jullie ook van dit soort dingen op de hoogte te houden! ;-)
Liefs en kus!
-
-
- 2 weken geleden door reneesjam13
- Laatste week Kenia
- Jambo iedereen!
Het is tijd voor mijn laatste verslag.
Ik heb wekenlang verslagen geschreven en na deze houd het op. Dan is het tijd om terug naar huis te gaan en mijn oude leventje op te pakken. Wat is de tijd snel gegaan en wat heb ik veel geleerd!
Maandag 23april:
Kenneth was weer terug na 2 weken Nairobi. We hebben wat dingen besproken over de sponsoring en de nieuwe school voor Peter.
Ik heb voor de laatste keer de boekhouding bijgewerkt. Ik heb het wekenlang gedaan en nu was het opeens klaar. Gek idee. Kenneth vond de map er goed uit zien en ik had goed werk gedaan!
Dinsdag 24april:
Het was een gezellige dag. Alle kinderen waren vrolijk en waren thuis.
Ik heb samen met Leakna nog wat foto's gemaakt met de kinderen samen. Als afscheidsccadeautje ga ik een foto van mij met een kind + persoonlijke boodschap geven. Zo kan het kind mij altijd herinneren.
We hebben de foto's laten ontwikkelen.
Leakna had nog wat souveniers nodig en die zijn we gaan halen. Voor de laatste keer over de markt.
Voor de laatste keer bij mijn 'vaste' winkel langs. Ik kreeg van de vrouw een pasfoto, telefoonnummer en een cadeautje. Als ik terug zou komen in Kenia, kon ik haar bellen.
Leakna en ik gingen boodschappen halen. We hadden allebei zin in een ijsje! DE EERSTE IN 3 MAANDEN!
In de avond had Kenneth een meeting met de 'grote' kinderen. Hij wilde graag met hun praten over HIV, Aids, Hormonen, Seks etc. Zij hebben nu een leeftijd waarbij deze dingen gaan spelen. Heel goed om dit te bespreken!
Woensdag 25april:
Vandaag ging ik met Leakna, Mama Emily, Mercy en Francis op bezoek bij Billy. Hij voelde zich al een tijdje niet lekker en moest naar het ziekenhuis.
Dit was een district ziekenhuis. Hij zag er slecht uit. Was veel afgevallen. Hij lag op een soort van afdeling met veel kleine babytjes. Er kwam een priester om voor hem te bidden.
Na het ziekenhuis bezoek gingen Leakna en ik voor de laatste keer naar het strand. Het was koud en rustig. We gingen het water in en kwamen er al snel uit. Er stond zoveel wind dat we helemaal onder het zand zaten. Na een half uur hadden we het gehad en gingen we terug naar huis.
Het was een stuk kouder dan normaal..
Ik had nog kruidvat snoep over en gaf deze aan Mama Emily. Zij deelde het uit aan de kleine kinderen. Smullen dat zij deden!
Het was de laatste keer dat er een wekelijkse meeting was met Kenneth, Lucy en Stephen. Mama Lucy had gekookt. Rijst met groenten.
Na het eten zat ik nog even buiten met de kinderen. Sharon viel bij mij op schoot in slaap.
Donderdag 26april:
De grote jongens moesten vandaag een voetbalwedstrijd spelen. Er was een toernooi.
Leakna en ik gingen kijken. De tegenstanders kwamen te laat, waardoor mijn jongens een walkover kregen. Er werd wel een vriendschappelijke wedstrijd gespeeld. Zij wonnen met 1-0.
Ik ging voor de laatste keer een weekend naar Watamu!
We gingen eten bij de Beer Garden.
Ik heb samen met Ellen en Anna een film gekeken en heerlijk zitten kletsen1
Vrijdag 27april:
Lekker uitgeslapen! In de middag zijn Glenn, Ellen en ik gaan eten bij een echt Keniaanse restaurantje. Hier kon je chapati's eten voor 20 shilling. Ik had voor 90 shillingen gegeten! Er was een soort ruzie tussen een man en kinderen. Onder het eten konden we kijken naar deze ruzie. Nog leedvermaak ook!
De rest van de dag hebben we bij het zwembad gelegen, spelletjes gedaan en zitten kletsen.
In de avond gingen we voor de laatste keer eten bij de pizzeria.
Daarna heb ik samen met Anna, Ellen en Leakna een film gekeken. Ik heb samen met Ellen een paar keer helemaal in een scheur gelegen. Echt een RENEL actie! Top avondje!
Zaterdag 28april:
Vanochtend waren we al vroeg wakker en besloten om te gaan zwemmen. Om 1 uur hadden we een afspraak met Cocky en Everlyne van Kenia Xperience. We gingen lunchen bij Beer Garden. We besproken de tijden voor dinsdag en wat we allemaal hadden geleerd. We hebben allemaal een certificaat gehad van dat we hier geweest zijn en wat we hebben gedaan. Erg leuk!
Hierna ben ik samen met Ellen en Anna naar Heart gegaan. We hebben daar onze handen en voeten laten doen door een nailartist. Erg gaaf geworden!
Zondag 29april:
Vandaag heb ik samen met Mercy en Pauline een film gekeken. Zij wilde zo graag met mij een film kijken en nu was er nog een mogelijkheid. Ik had nog een bellenblaas in mijn koffer zitten. Ik heb bellen geblazen voor de kleine kinderen. Zij gingen als gekken achter die bellen aan!
We hebben oranje slingers opgehangen voor morgen. Iedereen moet in het oranje en we gaan Nederlandse spelletjes doen.
In de avond zijn Leakna en ik voor de laatste keer uit eten geweest bij I Love Pizza. 3 gangen-menu!!!
Maandag 30april:
KONINGINNENDAG!!!!!
Ik kan dan wel in Kenia zitten, maar ik heb samen met de kinderen q-day gevierd. Alle kinderen waren in Oranje!
We hadden ballonnen en slingers opgehangen. Echt een oranje stemming.
Ik heb bij alle kinderen de Nederlandse vlag op hun gezicht geschminkt. Stephen maakte er een ander ontwerp van!:P
Mercy had mijn haar ingevlochten.
We hebben wat spelletjes gedaan en gelachen met de kinderen. De kinderen krijgen nu wel heel erg in de gaten dat dit onze laatste dag hier is. Heel veel willen knuffelen en bij je willen zijn.
Kenneth gaf ons een certificaat voor onze goede werk! Hij vertelde in het kort een verhaal. Hij waardeert ons werk heel erg en gaat ons missen. We kregen ook nog een Khanga met het logo van Heart Childrens Home erop. Erg leuk!
We hebben nog heel veel foto's gemaakt.
Leakna en ik hadden gezorgd voor Nederlands eten: Gehaktballen + Friet!
De kinderen waren aan het smullen.
We hadden een kampvuur gemaakt en er was muziek. De meiden waren allemaal aan het dansen.
Mijn koffer is inmiddels ingepakt en vanavond is de laatste nacht dat ik hier slaap.
Een heel gek idee dat mijn avontuur alweer voorbij is. Ik kan mij nog heel goed herinneren dat ik hier aankwam en nu ga ik alweer weg. Ik heb heel veel van de kinderen geleerd en zij hopelijk ook van mij. Morgen is het tijd om afscheid te nemen van deze geweldige kinderen. Dat gaat moeilijk worden! Je hebt zo iets speciaals met hun opgebouwd!
Morgen worden we om 2 uur opgehaald en gaan we naar Mombasa. Daar hebben we onze eerste vlucht naar Nairobi en dan vliegen we van Nairobi naar Amsterdam, waar mijn lieve vriendinnetjes + familie staat te wachten om mij weer een dikke knuffel te geven.
Ik wil iedereen bedanken voor het lezen van mijn blogs en alle lieve berichtjes!
Voor de laatste keer zeg ik:
Jambo, Salamu Rafiki!
Alle berichten
Tips
-
-
- 13 september 2011 door vsoredactie
- Ontwikkelpaspoort
- Tijdens je werk in een ontwikkelingsland deel je niet alleen kennis en vaardigheden, maar leer je ook zelf; je ontwikkelt nieuwe vaardigheden en competenties en verbetert bestaande. Leg jouw ontwikkeling vast met een ontwikkelpaspoort. Het zal je helpen bij het focussen op het bereiken van de doelstellingen van je uitzending en van je eigen leerdoelen. Het helpt je ook om je ervaringen in perspectief te plaatsen als je weer thuis bent. De competenties die je tijdens je werk ontwikkelt, zijn ook erg belangrijk in je verdere carrière. Aan het eind van je uitzending heb je de meest belangrijke momenten hiervan vastgelegd. Dat is belangrijk voor jezelf, maar kan uiteindelijk ook handig zijn als je de waarde van je werk in een ontwikkelingsland wilt uitleggen aan een (toekomstige) werkgever. Een ontwikkelpaspoort stelt je in staat om jouw ontwikkelingen te visualiseren.
-
-
- 13 september 2011 door vsoredactie
- Het meest handige papiertje; de gele post it!
- In het land waar je werkt, is het belangrijk om zo snel mogelijk de lokale taal te beheersen. Een manier om een taal sneller te leren is om overal op je werk en thuis post its te plakken. Schrijf de lokale naam van het voorwerp of relevante werkwoorden op de post it. Zo zie je, terwijl je gebruik maakt van het voorwerp, gelijk wat de juiste vertaling is.
-
-
- 13 september 2011 door vsoredactie
- Meenemen: Fotoboekje over Nederland
- Foto’s van je thuissituatie doen het altijd goed. Het kan je helpen bij heimwee en kunnen je nieuwe woonomgeving vertrouwd maken. Maar foto’s zijn ook heel handig om je (sociale) netwerk op te bouwen en om de taal te leren. Natuurlijk neem je foto’s van je familie en vrienden mee. Maar denk, naast de toeristische plaatjes, ook aan foto’s van b.v. je huis, hobbies, typisch eten, snelwegen, flats, treinen, markt, fabrieken etc.
Alle tips
