Vso.waarbenjij.nu
Ervaringenverhalen
-
-
1 dag geleden door adrighana- inext day 22/2
- gisteren dus heel rustig thuis gebleven en wat van de meegbrachte noodle3s gegeten. Van Nut gekregen. om half 7 viel de stroom uit en dat duurde tot vver voorbij middernacht. Dus al heel vroeg gaan slapen om 1 uur klaar wakker en pil genomen en vervolgens tot 8 uur geslapen. Nique was al weg. Bezig baasje. Voelde me al wat betyer. wat brood gegeten met een kaakje en voorzichtig om 1 uur naar t dorp gewandeld voor de nodige boodschappen...viel niet tegen. Flink eten ingeslagen en ook 20 liter water gekocht...en op mijn hoofd...'slands wijs naar huis gebracht.....(grapje. gewoon in de rugzak. halverwege de weg terug een pilsje gedronken bij de plaatselijke uitbater. veel verse groente gekocht...tomaten smaken hier nog naar tomaten , ze zien niet uit, maar e zijn wel lekker. Rijst en bonen en uien. tomaten saus, bananan, voorgeschilde sinasappelen. . Nique zou om half 6 thuiskomen. om 5 uur gestart en om half 6...gas op en ook de reserve fles GEEN gas.. Lang leve VSO office in WALE WALE. Begin er zo langzamerhand flink van te balen en.... In heel walewale volgens VSO office geen gas. Moet helemaal uit Tamale komen... Daar geloof ik dus geen moer van. Half wale wale kookt op propaan.....heel slecht georganiseerd.. goied voor het moraqal......!.
samen naar de uitbater gewandelsd en wat geitevleees op een stokje gegeten...meer gesabbeld. Het was een nog al oude geit. En thuis brood mmet tomaat gegeten. Morgen komt er gas...Morgen....??ja morgen..schijnt hier weer de zon! Overigens valt de hitte me erg mee. Morgen verder het dorp verkennen. Volgens kenners moet ik limoensoep eten... heb ze nog niet gezien hier maar wellicht morgen. de mensen zijn overal erg aardig en helpen je met van alles en nog wat . ze rekenen geen 'witte'mens prijs. Ze zijn blij met klandizie en dat laten ze zien. Iedereen groet je en jij groet iedereen. sommigen maken een praatje over van alles en nog wat. Zo krijg je de kans de taal te lerennog geen foto's > Ik heb weer een probleem met het account op mijn tyelefoon!..
hey janet wanneer ben je eens on skype??? En Indra en Robinia??? Wil de kids weer eens zien..
gr......
-
-
- 1 dag geleden door adrighana
- in ons huis
- dat was udus ijdele hoop,,Vreslijke nacht gehad en de ergste verkoudheid sinds jaren (wrschijnlijk door die opeb van) hoestend en proestend na een paar uurtjes wakker geworden. voelde me echt k....e..Daarbij ook nog eens buikloop met krampen..Echt shit! Ben de hele dag zo'n beetje sin bed gebleven. beetje gegeten en geprobeerd veel te drinken.. Dat gefilterde water daar moet je lijf ook nog flink aan wennen...kortom waardeloos. Vooral die diepe hoest.. Sinds die bronchoscopie overigens niet zonder een irritante hoest geweest.. Verder een beetje geinternet. Via de vorige bwoonster gehoord dat die vriendelijke dame die ons zo fijn hielp niet zo'aardige dame is. Zij belazerd de boel en rekent overAL geld voor. WE hadden haar 200 cd gegeven (90 euro) en dat was zgn ram op ...wat bestek, pannen borden en wat eten... Daar krijgt ze iets van te horen. We waren weer eens te veel van vertrouwen. Om 7 uur viel de electriciteit uit,,, en dat duurde tot halverwege de nacht...!! na een korte slaap tot 1 uur een slaappil genomen en tot ongeveer 6 uur geslapen. daarna wat gedoezeld. De koorts lijkt wat minder, maar ben nog wel gammel. Wat brood gegeten, witte brood met een kaakje.... en gebeld met holland. nique is er niet. geen idee waar hij is. Komt wel weer boven water. Wil wat gaan shoppen...fruit en wat groente kopen. Overweeg om hier maar als vegetarier te leven. De foto's willen nog niet lukken, probeer vandaag dat voor elkaar te krijgen,...see you next time..
-
-
- 2 dagen geleden door hettyinrw..
- Een heel gewone week.....
- Na alle bijzondere avonturen van de laatste tijd, wil ik jullie meenemen in de beschrijving van een gewone, doorsnee werkweek. Alhoewel, het verblijf hier kenmerkt zich wel door “never a dull moment”. Wat dat betreft worden wij (de VSO volunteers) langzaam maar zeker onderdeel van de Rwandese cultuur: als je denkt een duidelijk beeld te hebben van datgene wat je in een bepaalde week denkt te doen, kan dat zo maar veranderen in heel andere bezigheden.
Het weekend van 11 februari zou rustig zijn en voorafgegaan worden door een even rustige week. Maar ik ben in Rwanda; dat betekent dat je opgebeld kunt worden door je SPO (Senior Programm Officer) van het hoofdkantoor, die je vraagt om namens VSO deel te nemen aan een seminar / workshopsessie “Training for Trainers”, georganiseerd door VVOB, een Belgische NGO, gespecialiseerd in Educational Development en MinEduc, het ministerie van onderwijs in Rwanda.
Samen met een Nederlandse vertegenwoordiger van VVOB en een collega VSOer, Hywel Davies uit Wales, zijn wijde enige Muzungu’s die aan deze training deelnemen.
Verder zijn het allemaal Rwandezen: head teachers, Deans of Study van verschillende secundary schools en mensen die een leidinggevende functie hebben aan een van de hogescholen.
Het doel is om vanuit theoretische principes en modellen in zicht te geven in de techniek van het ontwerpen van een goede training voor verschillende doelgroepen.
De organisatie ging hoog door de bocht want het was in zekere zin een prestige object. Drie academici van de Universiteit van Canterbury waren uitgenodigd om de training (die vijf dagen duurde) te leiden en er was een hotel afgehuurd in Rwamagana, in het oosten van het land.
Het was hard werken maar ongelofelijk interessant.
Het meest boeiend was om te zien hoe gemotiveerd en gedreven al deze mensen waren om zich deze voor hen vreemde en vaak zeer ingewikkelde materie eigen te maken. Hoe zij zich vol enthousiasme wierpen op allerlei opdrachten en hard werkten ( vaak tot ’s avonds laat) om de opdrachten zo goed mogelijk uit te voeren.
Ze worstelden zich met elan door de taalbarrière heen (voor veel mensen is Engels nog steeds een vreemde taal) en er ontstond een sfeer van intensief samenwerken.
Voor mij was niet alles nieuw maar toch ook weer niet zo’n gesneden koek dat ik mij verveelde. Integendeel, het was een boeiende week vol nieuwe ervaringen en daar kwam bij… een week verwend worden in een voor Afrikaanse begrippen luxe hotel is natuurlijk ook wel eens fijn.
Voldaan kwam ik vrijdag 10 februari thuis en daar stonden Jaap (nee, niet Jip) en Janneke op de stoep. Twee kersverse VSOers die sinds januari 2012 deel uitmaken van de VSO groep. Janneke gaat als “genderspecialist” trainingen geven bij de politieopleiding in Kigali en Jaap is “accompagning partner”. Voor hem dus nog geen placement maar wat niet is, kan komen.
Zij hebben zich pas in Kigali gevestigd en omdat wij elkaar al kennen sinds de VSO trainingsdagen in Nederland, is het natuurlijk erg leuk om elkaar hier weer tegen te komen.
Leuk voor hen om af en toe de drukke stad te kunnen ontvluchten en even bij te komen in onze “Hacienda of Dreams” , voor mij een prettige “pied à terre” in Kigali; als je in het weekend in de hoofdstad moet zijn, is het prettig om ergens een plekje te hebben waar je jezelf en je rugzak kunt stallen voor een nachtje.
Zondag 12 februari heb ik de Hollandse groep opgezocht in Shyogwe. Ook hier is weer een nieuwe groep vanuit Leeuwarden aangekomen. Drie jongens en drie meisjes van het Friesland College gaan proberen om er in drie maanden een succesvolle stage van te maken.
Wij hebben al eens kennis gemaakt met elkaar tijdens het traditionele weekendje aan het Kivoo meer, maar voor Geert, de leider van het project, is het prettig als ik regelmatig mijn neus laat zien.
Omdat twee leden van de groep aankomende timmerlieden zijn, heb ik bij hen twee schommels besteld. Die zijn bestemd voor de kinderen van onze guard, die regelmatig bij ons komen logeren.
Zij lijden niet aan een overdaad aan speelgoed dus ik denk dat de schommels heel welkom zijn.
Als de schommels klaar zijn, houden we een “schommel-inwijdingsfeestje’ op de Hacienda.
En dan de rest van deze heel gewone week:
Maandag stond een bezoek aan de Rukamburaschool gepland, een primary school in de Musambira sector. Maar ik werd afgebeld door de HT. Zij moest onverwacht naar een begrafenis. Niet geheel onwelkom want zo had ik de gelegenheid om thuis allerlei achterstallig administratief werk te doen. En ik had het rijk alleen want mijn huisgenoten waren voor drie dagen vertrokken naar het noorden van het land om daar trainingen te geven.
Dinsdag vertrok ik al vroeg naar de Bibungoschool, ver weg gelegen in de Nyamiyaga sector.
Dat betekent een half uur met de bus en dan ruim 40 minuten op de moto, diep het binnenland in. Maar het was prachtig weer en ik reed door een prachtig landschap.
Bibungo primary school is een van de 10 scholen , die ik voor het komend jaar heb uitgezocht om te begeleiden. In de twee sectoren die ik ‘ bedien’ , zijn 20 scholen gevestigd waaronder 10 basisscholen (Primary schools).
Vooral de HT en de teachers van de basisscholen hebben veel advies en begeleiding nodig. De teachers zijn laag gekwalificeerd en hebben meestal alleen maar de basisopleiding. Hun algemene ontwikkeling is heel pover. Allemaal worstelen ze met het Engels dat vanaf Prim.4 verplicht is. Alle tekstboeken zijn in het Engels maar dat wordt nauwelijks beheerst. Het programma is heel ambitieus maar in de praktijk nog maar heel moeizaam uitvoerbaar. Daar komt bij dat het kinderaantal enorm is en dat er daarom in twee shifts les gegeven wordt. Eén leerkracht heeft per dag 100 tot 120 kinderen voor zijn of haar neus, ongeveer 50 à 60 per groep. Er zijn nauwelijks lesmaterialen en er is weinig tijd voor voorbereiding.
De Bibungoschool heeft ruim 1500 leerlingen, verdeeld over 15 klassen. Er zijn 20 leerkrachten.
De HT, Faustin, is een heel beminnelijke man, maar ook zijn Engels is maar heel matig. Onze conversatie verloopt in het Frans, een taal die vaak heel redelijk beheerst wordt door Rwandezen boven de veertig. Een erfenis uit de Belgische koloniale periode.
Tot mijn standaard uitrusting behoort dus zowel een Frans als een Engels woordenboek.
Verder had ik een aantal rijstzakken, markers, waslijn, spijkers en een hamer in mijn rugzak meegenomen. De klus voor deze dag was het observeren van een aantal lessen, het geven van feedback, en het maken van wat lesmateriaal zoals posters met te leren Engelse woordjes en een rekenschema.
Ook de didactische vaardigheden van de teachers zijn heel matig. Er wordt zeer traditioneel les gegeven: voorzeggen en nazeggen, nauwelijks uitleg en eindeloze reeksen van het bord overschrijven. De eisen die landelijk gesteld worden, zijn in verhouding heel hoog en dat is een van de redenen dat veel van de scholen de norm niet halen. En daar komt dan het gebrek aan basiskennis en het taalprobleem bij.
Eigenlijk weet je niet goed waar je moet beginnen. Algemene trainingen zijn wel nuttig maar je weet niet wat daarvan blijft hangen. Ik geloof erg in persoonlijke begeleiding en daar zet ik nu maar op in.
De jonge leerkrachten zijn enthousiast en doen van harte mee als wij na de les op onze knieën op de grond liggen om van de rijstzakken aantrekkelijke posters te maken.
En zij hebben veel plezier als zij mij tijdens de lunchpauze les in Kinyarwanda kunnen geven. Er is veel lol over de manier waarop ik de tong brekende uitspraak probeer na te doen.
Overigens een prestatie van belang als je er als school drie keer per week voor kunt zorgen dat 1500 kinderen een warme maaltijd krijgen. En ook ik laat me de maispap (polenta) en de bruine bonen saus heel goed smaken.
Woensdag, 15 februari is een Officedag. Gelukkig kan ik mijn DEO strikken voor een bespreking. Ik heb inmiddels mijn plannen klaar voor de komende tijd en ik heb zijn goedkeuring en medewerking nodig. Op het programma staat:
• Een Time management training twee keer drie dagen voor alle HT van de secundary schools in Kamonyi District.
• De voorbereiding van een twee daagse training voor Deputy HT en Deans of Study (in mei)
• Voorbereiding van twee Journées Pedagogique voor twee sectoren (in de aprilvakantie)
• Begeleiding van 10 primary schools in een vast schema gedurende het 1e en 2e trimester
• Trainingen verzorgen voor de nieuw geïnstalleerde SEO (Sector Education Officers)
Mijn DEO is een beminnelijk mens en erg coöperatief. Ik krijg voor alles zijn toestemming. Dat betekent heel veel werk maar ook veel uitdagingen.
Woensdagmiddag vertrek ik naar Nyamata, in het zuiden van het land op de weg naar Burundi. Nyamata is een beladen plaats. “Schuldig landschap” zou Armando zeggen. Er heeft daar tijdens de génocide in 1994 een enorme slachting en verwoesting plaatsgevonden. Daarom is Nyamata bijna helemaal opnieuw opgebouwd. Het ligt in het lagere deel van Rwanda, in het stroomgebied van de Nyabarongo. Er zijn veel moerassen. Daarin hebben de mensen zich wekenlang schuil moeten houden. In het boek “De strategie van de antilopen” schrijft een Belgische journalist indringend over deze periode in dit gebied.
Schuin tegenover het huis waar het VSO echtpaar woont dat ik ga bezoeken, staat de kerk die een tragische rol heeft gespeeld bij deze gebeurtenissen. Hierover is een film gemaakt: “Shouting the dogs”. Deze kerk is nu een aangrijpend monument.
Ik ‘shadow’ Hywel en Marie-Christine tijdens hun trainingen “Strategic Planning” en “How to use the English Curriculum in the class room” en het zijn allebei heel waardevolle ervaringen. Ik wil deze trainingen ook in mijn district gaan geven en uitwisseling van ideeën en technieken is daarom erg belangrijk.
De trainingen eisen heel veel inzet en enthousiasme van de trainers omdat de omstandigheden soms echt niet gemakkelijk zijn: teachers, die te laat komen, teachers die helemaal niet komen opdagen, een ruimte voor de training die grenst aan een klaslokaal met kinderen waar de teacher geen orde kan houden, een enorme regenbui op het golfplaten dak zodat niemand meer iets verstaat en als dan ook nog de beloofde Fanta wegblijft in de pauze en de deelnemers kinderlijk teleurgesteld reageren, dan heb je als trainer al je professionaliteit nodig om de moed er in te houden. Het is goed om elkaar dan feedback te kunnen geven. Uiteindelijk zitten we allemaal in hetzelfde schuitje.
Hywel en Christine zijn inmiddels heel goede vrienden geworden en het is daarom ook erg gezellig om er een paar dagen te verblijven.
Bovendien gaat Hywel vrijdagmiddag met mij mee naar de Memorial Church en ben ik erg blij om. Het is schokkend; de kerk is nog volledig in tact. Wel zijn er overal kogelgaten. Maar op de bankjes liggen de kleren en de persoonlijke bezittingen van de mensen die hier een veilig heenkomen zochten. Ze hebben het met de dood moeten bekopen.
Zaterdagmorgen vroeg vertrekken we alle drie naar Kigali. De eerste regen van de komende lange regenperiode kondigt zich aan. Dat zal het bezoeken van de ver weg gelegen scholen behoorlijk ingewikkeld kunnen maken want de wegen en paden worden soms volledig onbegaanbaar.
Ik ben een paar uur in de VSO office bezig met het checken van mijn mail en het uitprinten van allerlei noodzakelijke sheets. Het is fijn dat je er op zaterdagochtend terecht kunt.
Daarna ga ik op zoek naar het huis waar Jaap en Janneke zich inmiddels hebben geïnstalleerd. Het is een vrij nieuwe stadsvilla aan de rand van Kigali die zij samen met een Canadees VSO echtpaar bewonen. Voor Rwanda behoorlijk luxe en mooi afgewerkt.
Voor het eerst in een half jaar proef ik echte “Old Amsterdam” kaas en dat is echt ’n sensatie.
’s Avonds ontmoeten we een behoorlijk aantal VSO leden op een verjaardagspartij van een van hen. Het feest is buiten in de tuin van een hotel en het is erg gezellig. Prima life muziek en gesprekken met allerlei VSO collega’s die ik al een tijdje niet heb gezien of gesproken. Het heeft iets van een reunietje.
En dan is deze heel gewone week voorbij en begint een nieuwe intensieve werkweek.
Volunteer in Rwanda: “never a dull moment”…….
Maar ook zeker niet voortdurend hoogtepunten. Onder de kalme oppervlakte ligt de reële en vaak harde en confronterende werkelijkheid. Als je in dit land woont en werkt, maak je deel uit van het geheel en daar hoort niet in de laatste plaats de geschiedenis bij.
Hetty
-
-
- 3 dagen geleden door adrighana
- busreis 3
- na een goede nacht, met pil, wilden we een beetje zwemmen om wakker te worden. mijn kamergenoot was iets eerder en sprong enthousiast t water in. op het moment dat ik dat wilde doen schreeuwde iemand ons toe dat dat niet kon, wnt er waren chemicalien ingegooid om schoon te maken!.....gelukkig geen vervelende gevolgen. we gingen in een taxi..na een horrible ontbijt, naar het busstation alwaar we in een barrel van een bus moesten stappen die hoog opgetast was met allerlei bagage. de tocht was terrible. Met hoge snelheid over een slechte weg in een volgepakte auto met alle ramen open (airco) naar walewale. ik stond doodsangsten uit. hoestend en proestend kwamen we in walewale aan. Daar wist niemand dat we kwAMEN EN nog erger niemand in het vso kiantoor wist aar het huis was...! Uiteindelijk iemand opgetrommeld die het allemaal wel wist.
in dor landschsp met verspreid staande huizen ..wass ons huis gesitueerd. Een aan alle kanten met tralies gebarricadeerd huis met vele sloten....na een korte ronde, ontdekten we dat er geen bestek was, geen borden waren, geen pannen waren ..weinig water...kortom... kwqas klaar om rechtsomkeer te maken...wat een slechte ontvangst!! nadat we alles zo'n beetje hadden uitgepakt eindelijk en het bed hadden opgemaakt...de klamboe geinstalleerd, stond er een Ghanese vrouw op de stoep te wuiven naar mij en zij riep zelfs mijn naam. Zij had gehoord dat er nieuwe vsoérs waren en zij bood haar diensten aan (huishoudelijk) Ze heette fatima en zij had in dit huis reeds eerder voor andere vso'ers gewerkt. zij ging boodschappen doen en wij gingen een biertje drinken vlakbij. n een uurtje kwam zij terug met potten
en apnnen en de hele reutemeteut en zzij heeft een heerlijke maaltijd voor ons gekookt en zij gaat waarschijnlijk als we het eens kunnen worden een paar keer peer week voor ons koken en de was doen. dus ...heerlijke pittige macaroni gegeten (voor morgen ook nog).. morgen gaan we d omgeving verkennen en wat verder inkopen doen en water regelen bij de brandweer....tis nu kwaart voor tie..nog ff leen en muziek luisteren en dan hopelijk een goede nachtrust in de nieuwe omgeving. ik ga mijn zijden sheetbag uitproberen...foto's later. krijg ze niet meer van mijn telefoon op de pc...
-
-
- 4 dagen geleden door adrighana
- busreis 2
- na ampel 2 uur slaap (gewekt door een hoestbui) moesten we ons klaarmaken voor de reis naar Tamale.
gezien de volgende dag, 250 km in 8 uur, vreesde ik het ergste. Maarr de reis viel mee. Na een paar stops waren we om 2 uur in tamale. alsaar een redelijk hotel gevonden met zwembad. de busreis was voor mij niet zo prettig ....erg last van mijn maag en veel hoesten.....(Dacht deat ik t kwijt was, die hoest!! was echt afzien! het landschap veranderde onderweg van tropisch oerwoud naar savanne achtig. Maar geen kuddes met gnoes en zebra's....nee geiten en runderen. de dorpen die we onderweg tegenkwamen varieerden erg van klei opgetrokken ronde hutjes met rieten daken tot redelijke stenen huizen. teevast stond er in elk dorp 3 mooi gebouw...juist de kerk of iets noordelijker de moskee. En dat is wat je in de meeste landen ziet...hoe arm ook het huis van god is een prachtig gebouw....
Wat ook opviel was de enorme rotsooi overal verspreid plastic, plastic en plastic.
In het hotel kregen we een kamer superier voor de prijs van standaard 120 cedi 55 euro.Zwembroek aan en zwemmen. De akelig witte hollander tussen de bijna gitzwarte Afrikanen.
daarna iets gegeten en een beetje gerust. Morgen gaan we niet zo vroeg. het is ook niet zover meer..100km. al blij zijn als ik mijn klamer in het huis kan gaan inrichten.. Dat gesjouw met de toch bijna 65 kg aan koffers begin ik goed zat te worden.. De imams zijn nu volop aan het zingen. De oordoppen zullen weer goed vab pas komen. Ik hoop dat mijn lichaam zich de komende tijd zal gaan aanpassen aan deze nieuwe omstandigheden. Als die hoest maar weer eens weg is.....
Alle berichten
Tips
-
-
- 13 september 2011 door vsoredactie
- Ontwikkelpaspoort
- Tijdens je werk in een ontwikkelingsland deel je niet alleen kennis en vaardigheden, maar leer je ook zelf; je ontwikkelt nieuwe vaardigheden en competenties en verbetert bestaande. Leg jouw ontwikkeling vast met een ontwikkelpaspoort. Het zal je helpen bij het focussen op het bereiken van de doelstellingen van je uitzending en van je eigen leerdoelen. Het helpt je ook om je ervaringen in perspectief te plaatsen als je weer thuis bent. De competenties die je tijdens je werk ontwikkelt, zijn ook erg belangrijk in je verdere carrière. Aan het eind van je uitzending heb je de meest belangrijke momenten hiervan vastgelegd. Dat is belangrijk voor jezelf, maar kan uiteindelijk ook handig zijn als je de waarde van je werk in een ontwikkelingsland wilt uitleggen aan een (toekomstige) werkgever. Een ontwikkelpaspoort stelt je in staat om jouw ontwikkelingen te visualiseren.
-
-
- 13 september 2011 door vsoredactie
- Het meest handige papiertje; de gele post it!
- In het land waar je werkt, is het belangrijk om zo snel mogelijk de lokale taal te beheersen. Een manier om een taal sneller te leren is om overal op je werk en thuis post its te plakken. Schrijf de lokale naam van het voorwerp of relevante werkwoorden op de post it. Zo zie je, terwijl je gebruik maakt van het voorwerp, gelijk wat de juiste vertaling is.
-
-
- 13 september 2011 door vsoredactie
- Meenemen: Fotoboekje over Nederland
- Foto’s van je thuissituatie doen het altijd goed. Het kan je helpen bij heimwee en kunnen je nieuwe woonomgeving vertrouwd maken. Maar foto’s zijn ook heel handig om je (sociale) netwerk op te bouwen en om de taal te leren. Natuurlijk neem je foto’s van je familie en vrienden mee. Maar denk, naast de toeristische plaatjes, ook aan foto’s van b.v. je huis, hobbies, typisch eten, snelwegen, flats, treinen, markt, fabrieken etc.
Alle tips
